Historia okularów

Wraz z poja­wie­niem się oku­la­rów, czło­wiek zyskał nowe moż­li­wo­ści wyraź­nego widze­nia. Nawet osoby z wadą wzroku dostały szansę samo­dziel­nego postrze­ga­nia rze­czy­wi­sto­ści. Wszystko to dzięki sto­sun­kowo sta­remu wyna­laz­kowi, któ­rym są oku­lary. To zaska­ku­jące, ale zostały one wyna­le­zione w oko­li­cach starożytności.

Początki

Pierw­sze spo­soby korek­cji wzroku wią­zały się z uży­wa­nie prze­zro­czy­stych krysz­ta­łów jako socze­wek, takich jak beryl. Sta­ro­żytne egip­skie hie­ro­glify mówią o wiel­kiej war­to­ści socze­wek szkla­nych, uży­wa­nych do powięk­sze­nia obrazu. Rzym­ski władca Neron wyko­rzy­sty­wał szma­ragdy by wyostrzyć swój wzrok oglą­da­jąc walki gla­dia­to­rów.
Pła­ski, kwarc dymny był w XII wieku uży­wany w chiń­skich oku­la­rach prze­ciw­sło­necz­nych. Innu­ici uży­wali spłasz­czo­nej kości morsa z wąskimi szcze­li­nami jako ochrony przed słońcem.

Oprawki evo­lu­tion

Oku­lary nadal się roz­wi­jały, zarówno w for­mie jak i użyt­ko­wa­niu. Zamiast przy­kła­da­nia ich do oczu , wyna­le­ziono ramki, aby oku­lary pozo­sta­wały na twa­rzy cały czas, a ręce były wolne. Użyt­ko­wa­nie bino­kli było nie­wy­godny i wiele osób zre­zy­gno­wało z pomy­słu nosze­nia oku­la­rów. Zmie­niło się to po wyna­le­zie­niu socze­wek wpra­wio­nych w ramki.

Nowo­cze­sne szkła

Z ram­kami ewo­lu­owały rów­nież szkła i zyskały nowe zasto­so­wa­nia. Jeden z “ojców-założycieli” Ame­ryki, Ben­ja­min Fran­klin, miał zarówno pre­zbio­pię, jak i krót­ko­wzrocz­ność, co dopro­wa­dziło do wyna­le­zie­nia przez niego szkieł dwu­ogni­sko­wych. Kazał po pro­stu prze­ciąć na pół dwie pary socze­wek o róż­nej mocy i skleić je w pary.