Jak działa wzrok

Opis prze­biegu pro­ce­sów powsta­wa­nia obrazu poprzez dzia­ła­nie układu nerwowego

Świa­tło sty­mu­lu­jące foto­re­cep­tory siat­kówki pobu­dza pro­cesy foto­che­miczne i bio­elek­tryczne. Zada­niem barw­ni­ków w foto­re­cep­to­rach jest absorp­cja świa­tła. Barw­nik zwany rodop­syną, znaj­du­jący się w prę­ci­kach, uwraż­li­wiany jest nawet na naj­mniej­szą ilo­ścią ener­gii, spra­wia­jąc, że prę­ciki uak­tyw­niają się przy bar­dzo sła­bym świe­tle. Czopki siat­kówki zawie­rają trzy różne barw­niki, w tym jodop­synę, dzięki któ­rej stają się bar­dziej wraż­liwe na jaśniej­sze świa­tło oraz kolory.
Impuls elek­tryczny wywo­łany przez foto­re­cep­tory prze­sy­łany jest z siat­kówki przez jej komórki dwu­bie­gu­nowe, drogą ner­wów wzro­ko­wych przez skrzy­żo­wa­nie wzro­kowe i pasma wzro­kowe do ciał kolan­ko­wa­tych bocz­nych, któ­rych układ warstw jest podobny jak w siat­kówce i które wstęp­nie prze­twa­rzają infor­ma­cje wzro­kowe zarówno dla kolo­rów, jak i kształ­tów. Następ­nie poprzez pro­mie­ni­stość wzro­kową impulsy tra­fiają do kory wzro­ko­wej w czę­ści poty­licz­nej mózgu, gdzie uzy­skują już osta­teczny kształt ze wszyst­kimi postrze­ga­nymi przez nas szcze­gó­łami (ruch, kształt i rozmiar).

Ludz­kie oko można z grub­sza przy­rów­nać do apa­ratu foto­gra­ficz­nego, któ­rego obiek­tyw two­rzą dwie soczewki plu­sowe – rogówka i soczewka. Tęczówka służy za prze­słonę, pod­czas gdy siat­kówka jest dosko­na­łym odpo­wied­ni­kiem błony fil­mo­wej. Układ rogówka-soczewka odpo­wiada soczewce plu­so­wej o bar­dzo dużej mocy (około 60 diop­trii), która jest nie­zbędna, żeby zogni­sko­wać na siat­kówce pro­mie­nie świa­tła wpa­da­jące z zewnątrz.

Obraz, który powstaje na siat­kówce jest obra­zem rze­czy­wi­stym, odwró­co­nym i pomniejszonym.